i just visited a friend whose brother was rushed to a hospital i won't name.
nakaka-depress pala sa ospital na yun. gloomy walls, gloomy light, and long, winding, gloomy hallways.
di ko na ikukwento yung circumstances kung bakit isinugod sa ospital yung brother ng friend ko.
basta dinala siya sa ospital nung gabi ng new year.
imagine having to spend the first day of the year in the hospital. di ko maisip kung paano sila nakapag-adjust. lalo tuloy akong napabilib dun sa kaibigan kong yun -- ang tatag niya kasi kahit anong problemang dumating.
yung isa ko namang kaibigan, new year's eve nila isinugod yung lola nila sa ospital. di tuloy sila nakapagsalubong ng bagong taon.
yung isa ko pang friend meron ding problema na di ko na lang sasabihin kung ano. basta nangyari rin siya ng new year or after the new year.
wala lang, naisip ko lang na minsan napaka-ironic ng mga nangyayari sa mundo. just when you think that everything's ok, life throws an unexpected punch in the guts.
i just hope that when it's my turn to be life's punching bag, i'll be as strong as my three friends. i'm praying for all of them.
hang tight guys...
No comments:
Post a Comment